άρθρα

 

Ο καναπές είναι πολύ ακριβό έπιπλο!

 

Είναι πολύ περίεργο πράγμα να μην έχεις αντίπαλο στον αγώνα σου έναν άνθρωπο. Έστω πολλούς ανθρώπους. Ένα σύστημα έστω. Αποτελείται κι αυτό από ανθρώπους με ονοματεπώνυμο και μπορείς να τους αντιμετωπίσεις. Αλλά ένα αντικείμενο; Σας διαβεβαιώνω ότι το συναίσθημα είναι πολύ περίεργο. Τον άνθρωπο μπορείς να τον δεις. Να καταλάβεις την σκέψη του. Να προβλέψεις τις κινήσεις του και να τον φέρεις στα μέτρα σου. Τον καναπέ; Πώς να τον καταλάβεις;

Έχουμε ιδιωτικοποιηθεί τελικά τόσο πολύ ως κοινωνία; Το αποκλειστικά δικό μου μικροσυμφέρον, η ραστώνη μου και η μακαριότητα μου μες τον κακό χαμό έχουν γίνει το Άγιο Δισκοπότηρο της κοινωνίας μας; Και το ανεχόμαστε; Προσωπικά δεν θέλω να το πιστέψω. Το βλέπω όμως πολύ συχνά. Συχνότερα από ότι θα θεωρούσα τουλάχιστον εγώ ο ίδιος ανεκτό.

Ο κόσμος δεν κινδυνεύει από τους κακούς ανθρώπους ξέρετε. Κινδυνεύει από τους καλούς που ανέχονται τους κακούς.

Ο κάθε λαός έχει τους άρχοντες που του αξίζουν. Αυτό είναι μάλλον δεδομένο. Αυτό που δεν ξέρω ακόμα (μάλλον όμως θα φανεί τον Μάιο) είναι τι ακριβώς άρχοντες αξίζει να έχει μία κοινωνία του καναπέ; Και αν υποθέσουμε ότι όλοι ξέρουμε κατά βάθος τι άρχοντες αξίζει, τους θέλουμε; Ή απλά με την λογική του “εεε χάι τώρα” θα φάμε άλλη μια φορά την μιζέρια και την κακομοιριά που χρόνια τώρα ζούμε σε αυτήν την πόλη (και στα χωριά μας ακόμα περισσότερο); Και άντε το δεχόμαστε για μας. Το δεχόμαστε και για τα παιδιά μας; Και δεν ντρεπόμαστε λίγο; Πέρα βρέχει; Εντελώς; Τώρα που το διαβάζεις; Τίποτα; Δεν εκνευρίζεσαι ούτε λίγο; Ζαμάν φου και πάνω τούρλα;

Αν λοιπόν όντως δεν κοκκινίζεις ούτε λίγο με όλο αυτό το “στόλισμα” που ξέρεις ότι απευθύνεται σε σένα, τότε σε διαβεβαιώνω ότι ποτέ δεν θα νοιώσεις την απλή ηρεμία ενός ανθρώπου που έχει την συνείδησή του καθαρή ότι έκανε το καθήκον του και είναι διατεθειμένος να πέσει μαχόμενος για έναν σκοπό. Αλλά θα μου πεις, πού καιρός για ήρωες; Ο καθένας τελικά παίρνει αυτό που αξίζει. Αυτό ισχύει και για τις κοινωνίες. Αν οι καθαροί άνθρωποι είναι τόσο ζαμάν φου που προτιμούν να χαντακώσουν τα παιδιά τους από το να σηκωθούν από τον καναπέ, τότε καλά να πάθουμε. Ο καναπές τελικά είναι πολύ ακριβό έπιπλο και θα το πληρώσουμε.

Επιτέλους ξύπνα! Δεν φεύγει ο καναπές απ' τη θέση του. Η ζωή σου φεύγει! Ξύπνα επιτέλους!

Διαβάζοντας κάποιοι (που νομίζουν ότι είναι αντίπαλοί μας) το κείμενο αυτό, είμαι σίγουρος ότι κρυφογελάνε πιστεύοντας ότι πόνταραν “σωστά”, πόνταραν στον μακάριο ύπνο της κοινωνίας και δικαιώνονται. Νομίζουν ότι θα απογοητευτούμε και θα τα παρατήσουμε. Νομίζουν. Κάνουν λάθος. Το δικό μας το κεφάλι είναι Καρδιτσιώτικο και δεν γυρνάει.

Στέφανος Κ. Κατσάρας
Ψυχολόγος MSc
“Καρδίτσα μας” υπ. δήμαρχος

 

 

 

 

 

Και μαλλάτα και γαλάτα και τ' αρνιά θηλυκά...

Παρακολουθεί κανείς τα τελευταία χρόνια μια περίεργη παγωμάρα στην κοινωνία. Έναν έντονο θυμό, που όμως κρύβεται επιμελώς, μια δυσαρέσκεια για όλους και για όλα, μια γκρίνια, κι αυτή μέσα απ' τα δόντια. Ο πολίτης φαίνεται ότι πλέον αντιλαμβάνεται μια κατάσταση που δεν του αρέσει (ίσως επειδή δεν τον βολεύει πια), αλλά δείχνει να μην ξέρει πώς να αντιδράσει. Τη μια θέλει να πάρει τ' άρματα, την άλλη να καθίσει στον καναπέ (και με τα πόδια στο τραπέζι), αλλά, προς το παρόν τουλάχιστον, δε δείχνει να θέλει να περάσει στην ουσία.

Η ουσία είναι ότι και μαλλάτα και γαλάτα και τ' αρνιά θηλυκά δε γίνεται. Και να κάθεσαι στον καναπέ σου και να αρνείσαι επιμόνως την συμμετοχή σου και την εμπλοκή σου στα κοινά και να γίνονται και τα πράγματα σωστά, φαντάζει μάλλον δύσκολο. Όταν θέλεις να κάνεις κάτι πραγματικά σωστό, με όραμα και σχέδιο, με προοπτική και υλοποιήσιμες προτάσεις, χρειάζεσαι κυρίως την συμμετοχή των πολιτών. Χωρίς παρακάλια και “γλειψίματα”. Έτσι απλά και καθαρά, επειδή αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι οφείλει να πάρει θέση.

Όταν τα πάντα γύρω φαίνονται πια να μην λειτουργούν και η κατάσταση να βαίνει από το κακό στο χειρότερο κανείς δεν έχει ούτε την πολυτέλεια ούτε και το δικαίωμα σε τελική ανάλυση να προφυλάσσει τον εαυτό του από την βάσανο της συμμετοχής, με το πρόσχημα της καθαρότητας και του ηθικού πλεονεκτήματος. Είναι λες και καίγεται όλο το χωριό και κάποιος προτιμάει να πέσει για ύπνο για να μην καπνιστεί. Δεν ξέρω αν αυτόν τον λες και ακριβώς καθαρό εν τέλει....

Δεν γίνεται λοιπόν να τα θέλει κανείς όλα δικά του. Ή θα συμμετέχει και θα αναλάβει μεν το τίμημα της έκθεσης, αλλά ταυτόχρονα θα απολαύσει και υψηλή ποιότητα ζωής ή θα διαλέξει τον καναπέ και την αποστασιοποίηση και θα επωμιστεί την προσβολή και την απαξία της δήθεν ατομικής καθαρότητας. Σε αυτές τις συνθήκες αυτός που δεν παίρνει θέση (με όποια πλευρά νομίζει ο καθένας) ας μην νομίζει ότι είναι τίμιος και ηθικός. Είναι βολεψάκιας, φυγόπονος και ρίψασπις, αν όχι απλά χαραμοφάη

Κιλελέρ Μανωλάδα, ένα τσιγάρο δρόμος

Λες και δεν πέρασε μια μέρα από την εποχή της εξέγερσης των κολίγων αγροτών της Θεσσαλίας. Το ημερολόγιο έγραφε 6 Μαρτίου του 1910 όταν οι κολίγοι αγρότες της Θεσσαλίας με πρωτοπόρο των “Γεωργικό Σύλλογο” Καρδίτσας (που πρώτος σε όλη την Θεσσαλία οργανώθηκε από τους Καρδιτσιώτες αγρότες), εξεγέρθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ του νομού Λάρισας (σήμερα ονομάζεται Κυψέλη). Αντέδρασαν στις απάνθρωπες συνθήκες δουλείας που ζούσαν καθημερινά από τους τσιφλικάδες και οι οποίες περιελάμβαναν εξοντωτικά και εξευτελιστικά μέτρα.

Το ημερολόγιο έγραφε 17 Απριλίου 2013 όταν στην Μανωλάδα Ηλείας την θέση των Θεσσαλών κολίγων πήραν οι μετανάστες από το Μπαγκλαντές και την θέση των Ελλήνων τσιφλικάδων του 1906 κατείχαν πάλι... Έλληνες τσιφλικάδες του 2013. Δεν με ενδιαφέρει αν οι άνθρωποι αυτοί από το Μπαγκλαντές ήταν παράνομοι μετανάστες, λαθρομετανάστες ή νόμιμοι με χαρτιά. Αν ήταν παράνομοι κακώς ήταν στην Μανωλάδα. Όμως ήταν, και το γνώριζαν και το γνωρίζουν όλοι. Και όσο δούλευαν χωρίς να πληρώνονται ούτε τα δύο - τρία ευρώ μεροκάματο, καθόλου δεν μας πείραζε που δεν είχαν χαρτιά. Άλλωστε το σύστημα πάντα είχε κάποιο τρόπο να καλύπτει την απανθρωπιά του πίσω από διάφορες δικαιολογίες. Τότε ήταν οι “ξεβράκωτοι κολίγοι”, τώρα είναι οι “υπάνθρωποι λαθρομετανάστες”. Κιλελέρ Μανωλάδα σαν να μην άλλαξε τίποτα, σαν να ήταν ένα τσιγάρο δρόμος και τον διανύσαμε.

Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι αν στην θέση των λαθρομεταναστών της Μανωλάδας ήταν Έλληνες νεόπτωχοι, σύγχρονοι κολίγοι, ο εν λόγω τσιφλικάς και οι επιστάτες του θα συμπεριφερόταν αλλιώς; 

Κασιδιάριδες ήμασταν πάντα

   Εδώ που φτάσαμε η πολυτέλεια της τζάμπα μαγκιάς από μέρους του πολίτη έχει κόστος. Ο πολίτης έχει ευθύνη και μάλιστα μεγάλη για τις επιλογές του. Και εννοώ τόσο για τις επιλογές που τώρα θα κάνει όσο και για τις επιλογές που στο παρελθόν είχε κάνει.

    Είμαι προβληματισμένος (και εκνευρισμένος) με την εύκολη, τζάμπα, ελαφριά και δήθεν έντιμη και καθαρή τοποθέτηση κάποιων πολιτών που δήθεν έφτασαν στα όριά τους, αγανάνκτησαν και γι' αυτό καταφεύγουν στα άκρα ως δήθεν τη μόνη λύση. Το ξύλο και τον εκφοβισμό!

    Όχι κύριοι. Να κοιτάξετε τα μούτρα σας στον καθρέφτη πρώτα και όταν δείτε το μερίδιο ευθύνης που σας αναλογεί για την κατάσταση που φτάσαμε, τότε να πάρετε απόφαση και να πάτε να ψηφίσετε. Τότε μόνο. Η χώρα, το φωνάζω πολύ καιρό, δεν έχει μόνο οικονομικά προβλήματα. Αυτά είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η χώρα έχει προβλήματα ποιότητας συμπεριφοράς και σκέψης πολλών κατοίκων της. Η λογική του “μέχρι πριν ένα μήνα ήμουνα της Ντόρας αλλά τώρα είμαι χρυσή αυγή γιατί έτσι ρε... ξύλο τους χρειάζεται όλους” είναι το λιγότερο η επιτομή του τζάμπα. Πρόκειται για πραγματική τοποθέτηση και μάλιστα από εκπαιδευτικό. Το “εκπαιδευτικός” δεν θα το σχολιάσω καθόλου. Το αναφέρω μόνο για να το έχουμε υπόψη μας. Την άποψη όμως, την δήθεν από καθαρότητα συνείδησης και αγανάκτηση εκκινούμενη, δεν μπορώ παρά να την κατατάξω στις μεγαλύτερες τζάμπα αηδίες που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

    Με πόση αλαζονεία, με πόσο βαθύ εγωισμό και πόση ελαφρότητα νομίζεις ότι μπορείς μέχρι χθες να μου φορτώνεις (με όλη την βλακεία που σε δέρνει!) την προσωποποίηση της διαπλοκής και της οικογενειοκρατίας και μόλις μια μέρα μετά να έχεις πάλι το απύθμενο θράσος, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, να μου ξαναφορτώνεις ότι βρεις μπροστά σου;

    Με πόσο περίσσιο θράσος έχεις επωφεληθεί τόσα χρόνια από το σάπιο σύστημα που συντηρείς και μόλις στέρεψε η πηγή του ρουσφετιού σου τολμάς να δημιουργήσεις κάτι ακραίο για να γλυτώσεις πάλι εσύ από τον εαυτό σου και να επωφεληθείς πάλι;

    Πόσο καταπιεσμένο φασισμό έκρυβες τόσα χρόνια μέσα σου και στην πρώτη ευκαιρία τον ξέρασες όλο πάνω μας χωρίς ίχνος ντροπής;

Ειλικρινά, δεν τα έχω με τον πολίτη εκείνον που συνειδητά και μέσα από μία ιδεολογική διαδρομή καταλήγει να ψηφίζει χρυσή αυγή, με την οποία εγώ μπορεί να διαφωνώ διαμετρικά αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Αυτός δεν με τρομάζει. Αυτό που με τρομάζει είναι η απύθμενη βλακεία που μεταμόρφωσε μέσα σε δύο χρόνια το 0,25% της χρυσής αυγής του 2009 σε 6,99 του 2012. Και για να εξηγούμαι. Δεν εννοώ φυσικά τον πολίτη μόνο. Αυτός έχει ένα μερίδιο ευθύνης και μάλιστα το μικρότερο. Εννοώ και πρωτίστως τον πολιτικό (αριστερό και δεξιό) που δεν έκανε σωστά την δουλειά του, που εξαθλίωσε έναν ολόκληρο λαό, που καλλιέργησε την διαφθορά και ανέχθηκε την κεκαλυμμένη βία της φτώχειας, της ανεργίας, της διαφθοράς αλλά και της συνολικής απαξίωσης της πολιτικής γενικά.

    Αυτοί είμαστε, ή καλύτερα είμαστε ΚΑΙ αυτοί. Οι ίδιοι άνθρωποι που σκηνοθετήσαμε όλη αυτή την κωμικοτραγική ιστορία, αυτό το κοινωνικό σούργελο στο οποίο ζούμε εδώ και δεκαετίες, είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα θέλουμε να σκηνοθετήσουμε ένα ολοκληρωτικό σκηνικό τρόμου, ένα θρίλερ με εξολοθρευτές εκδικητές και πολύ αίμα.

    Πρόκειται για το κακέκτυπο της λογικής που έκανε κυβερνήτη της Καλιφόρνια τον Σβαρτσενέγκερ. Εμείς, αμερικανοθρεμμένοι γαρ, μιας και δεν είχαμε δικό μας εξολοθρευτή για να τον βάλουμε να μας κυβερνήσει, είπαμε να φτιάξουμε έναν Κασιδιάρη μπας και μέσα από το δικό του τσαμπουκά καταφέρουμε να γίνουμε όλοι κασιδιάρηδες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Κασιδιάριδες ήμασταν πάντα.

Τρία "κρίσιμα" γεγονότα

   Η κρίση είναι γεγονός. Την ζούμε στην καθημερινότητά μας. Όλοι (άλλος λίγο άλλος πολύ) έχουμε ερωτήματα σχετικά με αυτές τις κινήσεις που έχουν επηρεάσει τόσο αρνητικά την ποιότητα της ζωής μας, το επίπεδο της διαβίωσής μας. Η άποψη μου είναι ότι η ελληνική "κρίση" ήταν και είναι προαποφασισμένη. Για να μην μασάμε τα λόγια μας ήταν και είναι στημένη. Μη με ρωτήσετε από ποιον και γιατί διότι δεν έχω στοιχεία που να δίνουν απάντηση τέτοια που να μην μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν θα είναι δύσκολο όμως στο εγγύς μέλλον να δοθεί απάντηση και σε αυτό. Η απάντηση στο απλό ερώτημα "ποιος ωφελήθηκε" θα αποκαλύψει πρόσωπα και κίνητρα. Και κυρίως θα αποκαλύψει ότι δεν ωφελήθηκε ο ελληνικός λαός. 

   Όμως υπάρχουν σημαντικά  γεγονότα που υποδεικνύουν  (κατά την προσωπική μου γνώμη χωρίς αμφιβολία) ότι κάποιος, κάποιοι συνέλαβαν την ιδέα της κρίσης, την επεξεργάστηκαν και τέλος την υλοποίησαν. Δεν έχω σκοπό να εισέλθω σε σενάρια συνωμοσίας, που άλλωστε ποτέ δεν μου άρεσαν. Παραθέτω απλώς τρία απλά και αναμφισβήτητα γεγονότα κι ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα:

• Μέχρι λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 η Τράπεζα τις Ελλάδος, που καθορίζει τα σχετικά με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, εφάρμοζε την αρχή του Τ + 3. Τα ομόλογα στην δευτερογενή αγορά πωλούνται από κερδοσκόπους χωρίς να τα κατέχουν. Δηλαδή τα πουλάνε σήμερα σε καλή τιμή και πρέπει να τα εμφανίσουν εντός τριών ημερών (Τ+3= today + 3) στον αγοραστή. Κερδίζουν δηλαδή από την διαφορά τιμής των τριών ημερών. ( με λίγα λόγια πουλάω σήμερα ακριβά, πιστεύω ότι μέσα σε τρις μέρες θα αγοράσω φθηνότερα και η διαφορά τιμής είναι το κέρδος μου). Αυτό είναι νόμιμο και συμβαίνει κατά κόρον στην δευτερογενή αγορά ομολόγων (όχι μόνο των ελληνικών φυσικά). Όμως στην Ελλάδα αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 το περιβόητο Τ + 3 άλλαξε σε Τ + 10 και μάλιστα χωρίς ποινή. Αυτό σημαίνει ότι κάθε κερδοσκόπος είχε πια στη διάθεσή του 10 μέρες αντί για τρεις προκειμένου να εμφανίσει στον αγοραστή τα ελληνικά ομόλογα που του πούλησε χωρίς να τα κατέχει, και αν δεν μπορέσει να τα βρει μάλιστα σε καλή τιμή, δεν έγινε και τίποτα, αφού δεν υφίσταται κάποια ποινή. Ο καθένας λοιπόν (είχε δεν είχε) άρχισε ξέφρενα να πουλάει ελληνικά ομόλογα και η τιμή έπεφτε ασταμάτητα. Ήξεραν λοιπόν όλοι οι αρμόδιοι ότι αυτό θα οδηγήσει σε υψηλότατα spreads και θα ακολουθήσει ό,τι ακολούθησε και γνωρίζουμε όλοι.

• Αρχές του 2010 λίγους μόνο μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ ο κος Παπακωνσταντίνου, υπουργός οικονομικών τότε, ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να φορολογήσει τις καταθέσεις. Προσέξτε. Τις καταθέσεις, δηλαδή το κεφάλαιο και όχι τον τόκο! Θα μου πει κανείς και που βρίσκω το κακό. Το κακό το βρίσκω διότι οι καταθέσεις (μεγάλες ή μικρές) υποτίθεται ότι είναι ήδη φορολογημένο κεφάλαιο και άρα κανονικά είναι ανήθικο -και παράνομο- από μεριάς του κράτους να το φορολογήσει ξανά. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όταν ως υπουργός οικονομικών πεις ότι θα φορολογήσεις τις καταθέσεις τότε ξέρεις πέρα από κάθε αμφιβολία ότι οι καταθέσεις θα κάνουν φτερά σε τράπεζες του εξωτερικού, σεντούκια, θυρίδες ακόμα και κάτω από τα στρώματα. Όμως αν οι τράπεζες αδειάσουν από ρευστό χρήμα, τότε κατά συνέπεια θα σταματήσουν και τον δανεισμό με αποτέλεσμα να αδειάσει και η αγορά από χρήμα και να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος που οδηγεί από μόνος του σε ύφεση. Για να κάνεις όμως κάτι τέτοιο ή είσαι παντελώς ανίκανος έως μειωμένης αντίληψης (αρνούμαι να πιστέψω ότι μπορεί ένας υπουργός να είναι τόσο ανόητος) ή θέλεις για τους δικούς σου λόγους να προκαλέσεις ύφεση και το κάνεις επί σκοπού. 

• Τέλη του 2011 ξαφνικά το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛ. ΣΤΑΤ. της ελληνικής στατιστικής αρχής παραιτείται σύσσωμο  (με εξαίρεση τον πρόεδρο, κο Γεωργίου) καταγγέλλοντας ότι το έλλειμμα του 2009 φούσκωσε επί σκοπού παράτυπα και αδικαιολόγητα. Οι άνθρωποι που αποτελούσαν το Δ.Σ. της ΕΛ.ΣΤΑΤ φυσικά δεν είναι άνθρωποι άσχετοι με το αντικείμενο. Αντίθετα είναι άνθρωποι οι οποίοι μάλιστα επιλέχθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και φυσικά είναι άνθρωποι απόλυτα σχετικοί με το αντικείμενο που κλήθηκαν να υπηρετήσουν (καθηγητές Πανεπιστημίων κ.λπ). Ο δε κύριος Γεωργίου για ένα μεγάλο διάστημα εξι περίπου μηνών εκτός από πρόεδρος της ΕΛ.ΣΤΑΤ. (ακόμα και σήμερα είναι πρόεδρος της ΕΛ.ΣΤΑΤ) υπήρξε ταυτόχρονα εργαζόμενος στο Δ.Ν.Τ.

Το ότι η κρίση αν δεν δημιουργήθηκε εξ αρχής, τουλάχιστον επισπεύσθηκε, είναι πια αναμφίβολο. Το γιατί δημιουργήθηκε ή επισπεύσθηκε  δεν μπορώ να το απαντήσω. Τα ειδικά δικαστήρια κάποιας μελλοντικής στιγμής θα κληθούν να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα. Στο αν δηλαδή οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια υπήρξαν ανόητοι, απατεώνες, ή προδότες.