Αφήστε το σύστημα να πεθάνει αξιοπρεπώς

Τελικά το ερώτημα στο δημοψήφισμα, το ουσιαστικό όχι το τυπικό, αυτό που τουλάχιστον εγώ διακρίνω ως κοινή συνισταμένη στην σκέψη όλων, δεν είναι φυσικά έξω ή μέσα στην Ευρώπη, ούτε καν ευρώ ή δραχμή. Νομίζω ούτε το αν εγκρίνεται ή όχι η συμφωνία είναι το ουσιαστικό ερώτημα. Η βαθύτερη ερμηνεία του ερωτήματος είναι:

"Ναι ή όχι στην παρούσα οικονομική, πολιτική, δικαστική, δημοσιογραφική και ευρύτερη ελιτ. Με μια κουβέντα, ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο παρόν σύστημα".
Γι' αυτό και όλο το σύστημα από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι το mega, και την ΓΣΕΕ, αλλά ταυτόχρονα και τον ΣΕΒ , παίζει "τα ρέστα" του.

Ίσως αυτό είναι και το μόνο συγκολητικό στοιχείο μεταξύ των τόσο ετερόκλητων πολιτικών σχηματισμών που υποστηρίζουν τις δύο απόψεις. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κ.λπ από την μία, Συριζα, ΑΝΕΛ αλλά και ΧΑ(!!!) από την άλλη. Το ΚΚΕ εξασφαλίζει την επιβιωσή του και στην νέα εποχή, εμμένοντας στις σταθερές τακτικές του και πετώντας την "μπάλα στην κερκίδα".

Δεδομένου ότι εκ των πραγμάτων και εκ του αποτελέσματος, η ελίτ, το σύστημα που διαχειρίστηκε την χώρα για 41 συναπτά έτη, ΑΠΕΤΥΧΕ παταγωδώς, έχω να διαπιστώσω δύο πράγματα. 1ον. Η μεταπολίτευση τελειώνει όπως ξεκίνησε. Με ένα δημοψήφισμα. Σαράντα (και μισό) χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 1974 και ως ειρωνία τον ίδιο μήνα με την άφιξη Καραμανλη! 2ον.Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο πέραν του ΟΧΙ.

5 λόγοι και μια αιτία (για το ΟΧΙ)

1. Τον πρώτο λόγο θα προσπαθήσω να τον περιγράψω με ένα παράδειγμα. Έστω ότι ζείτε σε νοικιασμένο σπίτι. Μία μέρα, λόγω κρίσης, αποφασίζετε ότι δεν βγαίνετε με το νοίκι και πρέπει να το μειώσετε κατά 100 ευρώ. Φωνάζετε λοιπόν την σπιτονοικοκυρά, και της λέτε ότι θα πρέπει να αναπροσαρμόσετε το νοίκι προς τα κάτω. Ταυτόχρονα όμως της λέτε ότι επειδή έχετε βολευτεί στο σπίτι, κι εσείς και η/ο σύζυγος και τα παιδιά σας, και επειδή είναι και χειμώνας και κάνει κρύο και γιατί βαριέστε την μετακόμιση δεν είστε για κανέναν λόγο διατεθειμένοι να φύγετε ούτε τώρα ούτε ποτέ. Εσείς τώρα τι λέτε; Θα την πάρετε την μείωση ενοικίου;

Η απάντηση είναι προφανής. Σε μία διαπραγμάτευση πρέπει εξ ορισμού να έχουν και τα δύο μέρη κάτι να χάσουν. Αν το ένα δεν έχει να χάσει τίποτα δεν είναι διαπραγμάτευση. Ταυτόχρονα πρέπει να μπορείς κι εσύ να επιβιώσεις και πέρα από την διαπραγμάτευση. Διαφορετικά την έβαψες. 

2. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τα όρια. Όλα τα πράγματα σε αυτήν την ζωή έχουν όρια. Το ίδιο και τα μνημόνια. Εξηγούμαι. Ας πούμε ότι κάποιος θα ήθελε να ψηφίσει ναι στα 9 δις μέτρα των “Θεσμών”. Θα ήθελε να ψηφίσει ναι και για 10; Και για 12; Και για 15; Και για 20; Και για 50; Και να του πάρουν το σπίτι; Την οικογένεια; Που είναι το όριο; Αν όχι τα 9 δις τα πόσα; Άρα το ΟΧΙ είναι δεδομένο ακόμα και γι αυτούς που θα πουν ναι. Το ζήτημα είναι τα διαφορετικά όρια. Ε ωραία. Εμένα τα 9 δις και η πλήρης εκχώρηση της εθνικής μου κυριαρχίας, μου φαίνονται πάρα πολύ βαριά. Αν σε κάποιον άλλον του φαίνονται μια χαρά, μπορεί να ψηφίσει ναι. Πάντως, σε κάποιο σημείο, και γι αυτόν ακόμα, το όχι είναι δεδομένο. Να συνεννοούμαστε. 

3. Ο τρίτος λόγος είναι λίγο πιο απλοϊκός. Απλοϊκά λοιπόν σκεπτόμενος, εμένα το ναι στο μυαλό μου ταυτίζεται με όλη αυτήν τη σαπίλα, την τοπική και υπερτοπική ελίτ που μας κυβερνά 40 χρόνια τώρα. Κοιτάξτε όλους αυτούς που χρόνια τώρα έχετε ταυτίσει με την διαφθορά, με τις μίζες, με τα ρουσφέτια, τους καναλάρχες, τους μεγαλοεργολάβους, τους μεγαλοεκδότες τους κατ' επάγγελμα πολιτικούς και τα τζάκια. Όλοι αυτοί είναι στο ναι. Δεν λέω ότι όποιος είναι στο ναι είναι διεφθαρμένος. Λέω ότι όποιος είναι διεφθαρμένος είναι στο ναι. Εγώ λοιπόν με αυτούς δεν θέλω να έχω καμία σχέση. 

4. Λόγω επαγγέλματος τυχαίνει να γνωρίζω το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Την κατάσταση εκείνη όπου το θύμα αρχίζει να συνδέεται συναισθηματικά με τον απαγωγέα ή βασανιστή του και αρχίζει να νοιώθει ανασφαλής μακριά από αυτόν. Ε λοιπόν εγώ δεν θέλω να το ζήσω αυτό. Μια χαρά νοιώθω και μακριά από τον Τόμσεν και τα άλλα καλόπαιδα. 

5. Ο πέμπτος λόγος είναι η ίδια η συμφωνία. Την διαβάσατε; Ξέρετε τι καλείστε να δεχτείτε; Η συμφωνία αν ο μη γένοιτο υπερψηφιστεί από τους πολίτες θα σήμαινε τον οριστικό ενταφιασμό της ελληνικής οικονομίας και τον οικονομικό (τουλάχιστον!) θάνατο των κατοίκων αυτής της χώρας. Είναι το απόλυτο εργαλείο για αέναη ύφεση. Αντιγράφω απλώς αποσπάσματα:

-Η νέα φορολογική πορεία στηρίζεται σε στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1, 2, 3, και 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ για τα έτη 2015, 2016, 2017 και 2018

-θα ενοποιηθούν οι συντελεστές (ΦΠΑ) σε έναν ενιαίο συντελεστή 23 τοις εκατό, ο οποίος θα περιλαμβάνει εστιατόρια και υπηρεσίες τροφοδοσίας

-Να εξαλειφθεί η ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση των αγροτών στον κώδικα φορολογίας

-Να αυξηθεί η εισφορά αλληλεγγύης

-θα καταργηθούν οι εκπτώσεις,συμπεριλαμβανομένων και των νησιών

-να απαιτηθεί 100 τοις εκατό προκαταβολή του φόρου για το εταιρικό εισόδημα, καθώς και για τον φόρο εισοδήματος ατομικών επιχειρήσεων

-να καταργηθούν οι επιδοτήσεις για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης του πετρελαίου κίνησης για τους αγρότες

-να επιτευχθεί καλύτερη στόχευση της επιλεξιμότητας των επιδοτήσεων πετρελαίου θέρμανσης , ώστε να μειωθούν κατά το ήμισυ οι δαπάνες

-εν όψει της αναθεώρησης των ζωνών αντικειμενικών αξιών, να προσαρμοστούν οι συντελεστές φόρου ακινήτων, αν χρειαστεί, για να διασφαλιστούν το 2015 και το 2016 έσοδα από τον φόρο ακίνητης περιουσίας ύψους 2,65 δισ. ευρώ και να προσαρμοστεί η εναλλακτική ελάχιστη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων

-Να δρομολογηθεί η επανεξέταση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας υπό τους συμφωνηθέντες όρους αναφοράς με την τεχνική βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας με στόχο την εξοικονόμηση 0,5% του ΑΕΠ

-να μειωθεί το ανώτατο όριο για τις στρατιωτικές δαπάνες κατά 400 εκατομμύρια ευρώ, με σειρά στοχοθετημένων δράσεων, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του προσωπικού

-θα εφαρμόσουν πλήρως ή θα αντικαταστήσουν / προσαρμόσουν τους συντελεστές βιωσιμότητας για τις επικουρικές συντάξεις και τα εφάπαξ

-σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για όλους τους συνταξιούχους

-πάγωμα των μηνιαίων ορίων εγγυημένων ανταποδοτικών συντάξεων

-αύξηση των εισφορών υγείας για τους συνταξιούχους από 4% σε 6% κατά μέσο όρο και επέκτασή τους και στις επικουρικές συντάξεις

-Σχετικά με τις κατασχέσεις, να θεσπίσει νομοθεσία για την εξάλειψη του ανώτατου ορίου του 25 τοις εκατό επί των μισθών και των συντάξεων και τη μείωση όλων των ορίων στα 1.500 ευρώ

-θα περιλαμβάνει προς ιδιωτικοποίηση όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ 

Και τέλος η μία αιτία που προανέφερα. Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. 

Είναι ορισμένα πράγματα που καθένας έχει στο νου του ως μη διαπραγματεύσιμα. Η αξιοπρέπειά μου, η απαίτηση να με σέβονται ως άνθρωπο και ως Ευρωπαίο πολίτη, το μέλλον των παιδιών μου και η επίγνωση εθνικής μου κυριαρχίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής ένωσης είναι μη διαπραγματεύσιμα. Η Ευρώπη οφείλει να ξαναγίνει Ευρώπη των λαών, Ευρώπη των πολιτών της, Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας. 

Κι επειδή εύλογο είναι το ερώτημα αν φοβάμαι. Φυσικά και φοβάμαι. Είναι φυσιολογικό να φοβάται κανείς το άγνωστο. Φοβάμαι όμως πιο πολύ την συνέχεια του ίδιου αυταρχικού και απάνθρωπου “προγράμματος” διάσωσης των τραπεζών που καλούμαι να πληρώσω. Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω άλλο.

Εμπρός λοιπόν! Γαία πυρί μιχθήτω!

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν υπήρξα ποτέ ακραίος. Όλα τα πράγματα σε αυτή την ζωή όμως έχουν ένα όριο.

Όταν κάποιος αποχωρεί από μία διαπραγμάτευση, είτε γιατί στριμώχτηκε, είτε γιατί δεν πιστεύει ότι θα ευοδωθεί κάτι, είτε για να πιέσει αφόρητα τον έτερο διαπραγματευόμενο, σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει πια διαπραγμάτευση.

Όταν λοιπόν το ΔΝΤ συμπεριφέρεται ως κοινός τραμπούκος, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά αν δεχτείς τον τραμπουκισμό μία φορά θα τον δέχεσαι για πάντα.

Έχω, λόγω επαγγέλματος, μελετήσει τον φόβο σε βάθος. Με την αντιμετώπισή του ασχολούμαι επαγγελματικά καθημερινά επί δεκατρία χρόνια. Τον σπουδάζω είκοσι. Αυτό για το οποίο δεν έχω καμία αμφιβολία είναι ότι αν σκύψεις το κεφάλι, ο φόβος σου θα σε καταπιεί. Όσο συμμορφώνεσαι με τον φόβο τόσο σε νικάει. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις είναι να κοιτάξεις τον φόβο στα μάτια και να τον αντιμετωπίσεις. Και ό,τι γίνει...

Καμία εμμονή και κανένα φετίχ δεν έχω ούτε είχα με την Δραχμή. Προτιμούσα και προτιμώ να έχω στην τσέπη μου ευρώ. Όχι όμως έτσι. Αν ήταν με οποιοδήποτε κόστος να έχω “ευρουλάκια”, τότε να γινόμουνα και κλέφτης. Να έκανα και πιάτσα στην Ομόνοια. Όχι λοιπόν ευρώ με κάθε κόστος!

Θα μου πουν ορισμένοι ότι θα υποφέρουμε με την Δραχμή. Κι εγώ πιστεύω ότι ο πρώτος καιρός θα είναι εφιαλτικός. Πιστεύω βαθειά όμως ότι για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε, σύντομα, ΑΝ γίνει σωστή διαχείριση της νέας κατάστασης, θα μιλάμε για αναπτυξιακή έκρηξη.

Ας υποφέρω εγώ λοιπόν. Τις κόρες μου όμως γιουσουφάκια των “εταίρων” για μια ζωή δεν τις ξεπουλάω.

Γαία πυρί μιχθήτω λοιπόν!

Κι αν η Γερμανία απλά συντηρεί την κρίση;

Μπορεί κάποιος, σας παρακαλώ, να μου αναφέρει έστω έναν λόγο για τον οποίο η Γερμανία θα ήθελε να τελειώσει η κρίση του ευρώ και άρα να βοηθήσει με οιονδήποτε τρόπο την Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα;

Να μετρήσουμε κέρδη και ζημίες της κρίσης για την Γερμανία; Έχουμε και λέμε ορισμένα από τα σπουδαιότερα:

Κέρδη:
1) Η Γερμανία ανεδείχθη ως η μόνη ηγέτιδα δύναμη της ενωμένης(;) Ευρώπης.
2) Το άλλοτε αντίπαλον δέος της Γερμανίας, η Γαλλία, μετεξελίχθη σε αυτά τα πέντε χρόνια σε άκακο γατάκι εξαιτίας χείριστων πολιτικών επιλογών της ίδιας φυσικά, αλλά κυρίως λόγω της επαπειλούμενης ανάδειξης των τεράστιων οικονομικών της ζητημάτων λόγω κρίσης.
3) Πολλά εκατομμύρια (αν όχι δισ.) εισρέουν στα ταμεία της Γερμανίας εξαιτίας των χαμηλών (έως αρνητικών) επιτοκίων δανεισμού που απολαμβάνει η χώρα.
4) Το φθηνό ευρώ ευνοεί κάθε εξαγωγική χώρα της ΕΕ, δηλαδή την εξής μία: Σας αφήνω να την μαντέψετε.
5) Οι επιχειρήσεις-φιλέτα του Νότου βγαίνουν στο σφυρί για ένα κομμάτι ψωμί. Κι αν κάποια ανθίσταται, η Γερμανία (και οι επιχειρηματίες της φυσικά) μπορεί να την πιέσει σε βαθμό ασφυξίας, πάντα λόγω κρίσης. Τρανό παράδειγμα η πίεση που ασκεί η Γερμανική VW στην ιταλική alfa romeo με σκοπό την εξαγορά (άραγε με τι τίμημα;).
6) Χρήματα καταθέσεων των ασταθών και ετοιμόρροπων τραπεζών του Νότου εισέρευσαν στα ταμεία "ασφαλών" και "σταθερών" γερμανικών τραπεζών κατά τα χρόνια της κρίσης. Κι αν δεν πείθονται οι καταθέτες υπάρχει και το λαμπρό παράδειγμα των κυπριακών τραπεζών...
7) Ακίνητα φιλέτα του Νότου που πάντα τόσο ήθελαν οι Γερμανοί, γίνονται (και θα γίνουν κι άλλο) φθηνά και προσιτά στους πλούσιους Γερμανούς.
8) Ενέργεια - ήλιος - κοιτάσματα   υδρογονανθράκων των Νοτίων, τίθενται πιθανότατα, στην διάθεση της διψασμένης για ενέργεια Γερμανίας για ένα κομμάτι ψωμί.
9) Κρατικές επιχειρήσεις - γίγαντες του Νότου γίνονται εύκολη λεία στους Γερμανούς που άλλωστε έχουν τεράστια τεχνογνωσία στο να αγοράζουν τετοιους γίγαντες τζάμπα αφου από την κατάρευση της ΕΣΣΔ και εντεύθεν αγόρασαν (αγόρασαν λέμε τώρα...) πάμπολλες από δαύτες σε όλη σχεδόν την πρώην ανατολική Ευρώπη (της Ανατολικής Γερμανίας φυσικά συμπεριλαμβανομένης).
10) Η κραταιά πια Γερμανία, μπορεί εύκολα να αγοράσει απο τους πτωχευμένους και πλήρως εξαρτημένους Νότιους, λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους και όποιο άλλο δίκτυο επιθυμεί, προκειμένου η ίδια να ελέγχει ολόκληρο το εύρος του ευρωπαικού εμπορίου και ολόκληρους λαούς φυσικά.

Ζημίες:
1) Η αγορά του Νότου έχει μειωθεί πάρα πολύ για τα γερμανικά προϊόντα με αποτέλεσμα οι γερμανικές επιχειρήσεις να στρέψουν ακόμα πιο πολύ το ενδιαφέρον τους στις αγορές των BRICKS ( και κυρίως της Κίνας) και να υπεραναπληρώσουν το κενό που δημιουργήθηκε.
2) Πέρα από μία σχετικά αξιόλογη μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ με την επιθετική διαπραγμάτευση που έκανε προσφάτως, έτερον ουδέν κατά την άποψή μου.

Μετά από αυτό το ...ταμείο, εγώ αν ήμουν στην θέση της Μέρκελ δεν θα είχα κανέναν λόγο να θέλω να τελειώσει η κρίση του ευρώ.

Τώρα φυσικά, αν εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Γερμανία ως ηγεμονική δύναμη, θα θελήσει να βοηθήσει τους "εταίρους" της να βγουν από την δεινή θέση που βρίσκονται (και που όμως τόσο βολεύει την ίδια), είναι δικαιωμά μας.

Ο κακός ο οίκος και τα τρία γουρουνάκια. 10 +1 ηθικά διδάγματα.

Σύμφωνα με το παραμύθι, ο κακός λύκος προσπαθούσε να πιάσει και να κατασπαράξει τα τρία γουρουνάκια. 

Αυτά όμως έφτιαξαν από ένα σπίτι και κλείστηκαν μέσα. Το πρώτο έφτιαξε σπίτι από άχυρο, ο λύκος όμως φύσηξε και το διέλυσε. Το δεύτερο έφτιαξε ένα καλύτερο σπίτι, από ξύλα αυτή τη φορά, όμως ο κακός λύκος και αυτή τη φορά φύσηξε και το διέλυσε κι αυτό. Το τρίτο γουρουνάκι, καλύτερα προετοιμασμένο, έφτιαξε ένα σπίτι γερό από τούβλα και οχυρώθηκε μέσα σ’ αυτό παρέχοντας άσυλο και στα άλλα δύο λιγότερο προνοητικά γουρουνάκια. Αυτή τη φορά, όσο κι αν φυσούσε ο κακός λύκος, το σπίτι ήταν πολύ γερό και δεν έπεφτε με τίποτα, με αποτέλεσμα να σωθούν τα τρία γουρουνάκια και ο κακός λύκος να μείνει άπραγος και να πάει σπίτι του κι έτσι έζησαν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα. 

Στην σύγχρονη εκδοχή ο «κακός ο λύκος» γίνεται «κακός οίκος (αξιολόγησης)» και τα «τρία γουρουνάκια» γίνονται οι πολίτες ενός από τα «PIGS». 

Το ηθικό δίδαγμα: 

1. Τα γουρουνάκια έδειξαν μεταξύ τους αλληλεγγύη.

2. Τα σπίτια τα έφτιαξαν μόνα τους και δεν είχαν ειδικούς τεχνοκράτες μηχανικούς από το εξωτερικό να τους τα φτιάξουν.

3. Η μαμά γουρούνα είχε από καιρό εγκαταλείψει τα γουρουνάκια στην μοίρα τους.

4. Τα γουρουνάκια γλίτωσαν μόνο και μόνο επειδή μάθανε από τα λάθη τους.

5. Ο λύκος έκανε απλά την δουλειά του μόνο και μόνο επειδή ήταν… λύκος.

6. Τα γουρουνάκια σώθηκαν μόνο όταν σοβαρεύτηκαν και αποφάσισαν να κάνουν και αυτά τη δική τους δουλειά. Μόνα τους.

7. Τα γουρουνάκια δεν τα έσωσε κανένας σωτήρας.

8. Κανένα γουρουνάκι δεν έβαλε τον λύκο να του δώσει σχέδια για να φτιάξει σπίτι.

9. Τα γουρουνάκια καλά θα έκαναν να μην τσαμπουκαλεύονται στον λύκο πριν φτιάξουν σπίτι από τούβλα.

10. Κανένα γουρουνάκι δεν σώθηκε επειδή ήταν καλό παιδί και παρακάλεσε τον λύκο να το λυπηθεί.

11. Τα σύγχρονα παραμύθια δεν τελειώνουν πάντα με το «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Εύχομαι στις 25 του μηνός να σοβαρευτούμε και να αποφασίσουμε να φτιάξουμε σπίτι από τούβλα. Καλή ψήφο. 

Ελεγχόμενη στάθμευση ΣΟΣ

 Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

Από την επομένη κιόλας των εκλογών είχαμε πει ως "Καρδίτσα μας" και προσωπικά είχα δεσμευτεί, πως οτιδήποτε σωστό γίνεται, θα το στηρίζουμε.

Το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης που η δημοτική αρχή θέλει να επιβάλει είναι δυσάρεστο. Είναι όμως στην σωστή κατεύθυνση.  Αρκεί να γίνει σωστά. Τι εννοώ με αυτό;

Εννοώ καταρχάς ότι ο στόχος δεν πρέπει να είναι εισπρακτικός αλλά ρυθμιστικός. Δηλαδή το μέτρο δεν πρέπει να αποσκοπεί στο να εισπράξει χρήματα ο Δήμος αλλά στο να γίνει η ζωή στην πόλη καλύτερη για όλους, οδηγούς, κατοίκους, επισκέπτες, καταστηματάρχες, και φυσικά πεζούς. Να αποθαρρύνει τους οδηγούς να κατέβουν στο κέντρο με το αυτοκίνητό τους και με αυτόν τον τρόπο να μειώνει τον φόρτο της κυκλοφορίας.

Το κόστος λοιπόν δεν μπορεί να ξεπερνάει σε καμία περίπτωση τα 0.40€ ή το πολύ πολύ τα 0,50€. Κι αν οι μνημονιακές συνθήκες που επιβάλει η κυβέρνηση και εξαθλιώνουν μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερους συμπολίτες μας, επιμείνουν, τότε θα πρέπει να μειωθεί έτι περαιτέρω. Επισημαίνω ότι το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης όπου αντιμετωπίστηκε ως  κότα με τα χρυσά αυγά απέτυχε.

Είναι όμως αυτό αρκετό; Απαντώ ξεκάθαρα όχι. Εάν η δημοτική αρχή αποφασίσει απλά ένα ωραίο πρωί να το επιβάλει τότε θα αποτύχει.  Τι χρειάζεται λοιπόν;

Με μία κουβέντα θα έλεγα ότι η ελεγχόμενη στάθμευση θα πρέπει είναι Σ.Ο.Σ. Να είναι δηλαδή Συμφωνημένη, Ολοκληρωμένη και Σύγχρονη.

Συμφωνημένη: Θα πρέπει να είναι προϊόν διαβούλευσης και συμφωνίας με τους πολίτες οι οποίοι στο κάτω κάτω θα κληθούν να το εφαρμόσουν. Χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των πολιτών για το ίδιο το μέτρο καθώς και το κόστος που θα έχει μάλλον θα αποτύχει στην πράξη.

Ολοκληρωμένη: Τα αποσπασματικά μέτρα πάντα αποτυγχάνουν. Σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης χωρίς πρόβλεψη για πάρκινγκ στις εισόδους της πόλης (για τους κατοίκους των χωριών) και δίπλα στο κέντρο για διευκόλυνση των καταστηματαρχών κ.λπ. δεν νοείται. Είναι μισό κι ανέσωτο. Το ίδιο ισχύει και για την μη ένταξή του σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα μεταφορών σε συνδυασμό με τις αστικές συγκοινωνίες, ακόμα και με τους χώρους στάθμευσης και το εν γένει σύστημα των δημοτικών ποδηλάτων.

Σύγχρονη:  Εδώ λοιπόν θα πρέπει να υπενθυμίσω μονότονα στην δημοτική αρχή ότι ζούμε στο 2014. Αυτό σημαίνει ότι αν το μέτρο επιβληθεί σαν να ζούμε την δεκαετία του '80 τότε με μαθηματική ακρίβεια θα αποτύχει. Σήμερα η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει άπειρες λύσεις, από εφαρμογές για κινητά (applications) έως υπόγειους αισθητήρες. Ψάξτε το λίγο εκεί στο δημαρχείο. Υπολογιστές ξέρετε υποθέτω. Κινηθείτε.

Κατόπιν τούτου είναι προφανές ότι η ευθύνη μιας πιθανής αποτυχίας του μέτρου θα βαρύνει αποκλειστικά την δημοτική αρχή. Απόδειξη αυτού είναι ότι όπου εφαρμόζεται σωστά επιτυγχάνει. Σχεδόν όλες οι πόλεις της Ευρώπης έχουν, εδώ και χρόνια, υιοθετήσει ανάλογα μέτρα, με επιτυχία για την πόλη και αποδοχή από τους πολίτες.

Υ.Γ. Καταλαβαίνω το επιχείρημα αυτών που λένε ότι δεν μπορεί να πληρώνεις για να παρκάρεις καθότι πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας και είναι σωστό. Κάτι τέτοιο ισχύει απόλυτα κατά τη γνώμη μου για τα διόδια, για παράδειγμα, όπου ο κάθε εργολάβος ως νέος Δερβέν Αγάς κλέβει εν ψυχρώ τον κάθε οδηγό. Στην ελεγχόμενη στάθμευση όμως (αν εφαρμοστεί σωστά) ο στόχος δεν είναι εισπρακτικός αλλά ρυθμιστικός. Και υπό αυτήν την έννοια δεν επικαλύπτεται από τα τέλη κυκλοφορίας. Τώρα αν η δημοτική αρχή το κάνει κι αυτό εισπρακτικό, τότε ασφαλώς και ισχύει το επιχείρημα.

Στέφανος Κατσάρας
Ψυχολόγος MSc

Η αποθέωση του άρπα κόλλα...

Παρακολούθησα χθες, μαζί με πολλούς άλλους συμπολίτες, την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Πραγματικά δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά που συμβαίνουν και αυτά που λέγονται. Θα μιλήσω μόνο για ορισμένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα που συζητήθηκαν χθες. Εξηγούμαι:

Εργαστήρια Τέχνης: Κλείσανε. Γιατί κλείσανε; Γιατί ο πρώην Δήμαρχος (κατά παραδοχή του) αγνοούσε την καταληκτική ημερομηνία για τις σχετικές ενέργειες διάσωσης και άρα η προθεσμία πέρασε άπρακτη, και η νυν διοίκηση (δεν ξεκαθάρισε) είτε αγνοούσε επίσης τις ημερομηνίες είτε τις γνώριζε και τις αποσιώπησε μιας και δεν είχε αναλάβει ακόμα τον Ιούλιο (αν και είχε ήδη εκλεγεί), για να φορτώσει στον προηγούμενο την ευθύνη. Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει. Ο κύριος Χατζής ενημέρωσε δε ότι υπάρχει και οικονομικό πρόβλημα της τάξης των 120.000 ευρώ. Και δεν μπήκε κανείς στον κόπο όχι να μας εξηγήσει αλλά ούτε να ρωτήσει πώς δημιουργήθηκε το χρέος αυτό. Και επιπλέον υπάρχουν και απλήρωτοι εργαζόμενοι. Όλα καλά δηλαδή και μερικές οικογένειες στον δρόμο έτσι για πλάκα! 

Τώρα πια, κατά την γνώμη μας, η λύση βρίσκεται μόνο προς την κατεύθυνση της δημιουργίας Κοιν.Σ.Επ. Έχουμε ήδη επικοινωνήσει με εργαζόμενους στα εργαστήρια και θέσαμε τους εαυτούς μας στην διάθεσή τους προκειμένου να δημιουργήσουμε μαζί (εάν συμφωνούν) μία νέα δομή με την μορφή Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης. Να θυμίσω ότι η ίδρυση Κοιν.Σ.Επ. ήταν βασική πρόταση στο πρόγραμμά μας πριν τις εκλογές. Όποιος το διάβασε, το ήξερε.

Ελεγχόμενη στάθμευση :Θα έλεγα ότι εδώ η συζήτηση συμπυκνώνεται σε μια κουβέντα. «Θα το ξεκινήσουμε τον Νοέμβριο και θα δούμε». Ο Δήμαρχος, αν θυμάμαι καλά, πρέπει να είπε το «θα δούμε» τουλάχιστον δέκα φορές. Τι θα δούμε; Δοκιμάζουμε και ό,τι βγει; Κι αν δεν βγει; …ε τότε θα δούμε! Τι είναι αυτά; Σας ερωτώ τι είναι αυτά; Η προχειροδουλειά και η ανοργανωσιά σε πλήρη αποθέωση. Πρόγραμμα; Μπα ε; Σχέδιο; Ούτε κουβέντα. Διαβούλευση; Ούτε για πλάκα. Τεχνολογία; Μελέτες; Προτάσεις; Τίποτα; Μα τίποτα;

Τις θέσεις μας για το ζήτημα τις έχουμε ήδη δημοσιεύσει προ ημερών στο άρθρο με τίτλο «Ελεγχόμενη στάθμευση ΣΟΣ».

Παυσίλυπο: Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Μια παρατήρηση μόνο αλλά δεν θα επιμείνω σ’ αυτό. Συζήτηση για το Παυσίλυπο και ο αρμόδιος αντιδήμαρχος πρασίνου δεν βρήκε να πει ούτε μία κουβέντα. Όχι δύο, μία. Πάμε παρακάτω. Το Παυσίλυπο του Άη Βασίλη. Παραχώρηση σε ιδιώτη με τίμημα 10.000 ευρώ για 40 μέρες. Μη φανταστείτε ότι αυτό είναι αποτέλεσμα μελέτης. Όχι. Στο γόνατο κι αυτό. Ε, αφού κάνουν τα Τρίκαλα κάτι, να κάνουμε κι εμείς έτσι να μη μας λένε ότι δεν κάναμε. Είμαστε δύο μήνες πριν τα Χριστούγεννα. Τώρα θα καθίσετε να σχεδιάσετε; Τα Τρίκαλα, αγαπητέ μου Δήμαρχε, σχεδιάζουν ήδη τα Χριστούγεννα του 2015 κι εσείς τρέχετε να φτιάξετε μέσα σε καμιά εξηνταριά μέρες τι; Και ερωτώ: Το τίμημα πώς προέκυψε; Εννοώ γιατί 10.000 και όχι 11.000; Γιατί όχι 8.000 ή γιατί όχι 50.000 ευρώ; Θα μας πείτε; Ο ιδιώτης πώς θα προκύψει; Με απευθείας ανάθεση; Δημόσιο πλειστηριασμό θα κάνετε; Τα μέτρα ασφαλείας ποιος θα τα ορίσει; Ο ιδιώτης; Την επικοινωνία της εκδήλωσης ποιος θα την αναλάβει; Την αισθητική; Επαφίεται κι αυτή στο γούστο του αναδόχου; Κι ο δήμος τι κάνει; Τον μεσίτη;

Η θέση μας αναφορικά με αυτό είναι διατυπωμένη ήδη από το πρόγραμμά μας πριν τις εκλογές. Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι, καλώς ή κακώς, ήδη κατειλημμένη από τα Τρίκαλα. Κι αυτό γιατί τα Τρίκαλα κάθισαν, σκέφτηκαν, μελέτησαν και δημιούργησαν ένα πρωτότυπο εορταστικό προϊόν. Κάτι που δεν κάνατε εσείς. Κάντε τουλάχιστον τον κόπο να διαβάσετε το πρόγραμμά μας. Οι λύσεις είναι οι εξής: Ή συνεργαζόμαστε με τον Δήμο Τρικκαίων και κάνουμε κάτι συμπληρωματικό (και φυσικά σε δεύτερο ρόλο) για τα Χριστούγεννα, αν προλαβαίνουμε, ή κάνουμε κάτι μικρό απλά για το πνεύμα των Χριστουγέννων και την εορταστική ατμόσφαιρα της πόλης (χωρίς να περιμένουμε να βγάλουμε λεφτά) και επενδύουμε σε άλλη εορταστική περίοδο. Οι Απόκριες θα ήταν μια πολύ καλή περίπτωση σε συνεργασία ίσως και με τον Δήμο Σοφάδων. Αλλά θα πρέπει να είναι πρωτότυπο. Όχι κακέκτυπο σαν κι αυτό που πάτε να κάνετε. Απαιτεί σκέψη όμως, ιδρώτα, ξενύχτια και αντίληψη της σημερινής πραγματικότητας. Τα διαθέτετε;

Με λογικές του ποδαριού, με λογικές του ’80, αγαπητέ κύριε Δήμαρχε, προκοπή δεν βλέπουμε. Θα το λέω μέχρι να γίνει κατανοητό. Ο κόσμος προχωράει. Έχουμε 2014. Επιτέλους δραστηριοποιηθείτε!

Για την δημοτική ομάδα «Καρδίτσα μας»

Στέφανος Κ. Κατσάρας, Ψυχολόγος MSc

Τηλεμαχία (debate) για τον Δήμο Καρδίτσας. Εκλογές 2014

 

“Καρδιτσιώτης” στην Αθήνα, “Αθηναίος” στην Καρδίτσα...

Από την στιγμή που αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά ακούω μία και μόνη κριτική. Είχα σκοπό να μαζέψω και όποια άλλη κριτική θα έφτανε στ' αυτιά μου και να απαντήσω συνολικά. Δεν άκουσα άλλη. Θεωρώ ότι πρέπει να απαντήσω σε αυτή τη μία. Η κριτική που δέχομαι λοιπόν ξεκινάει από το ότι δεν ζω όλον τον καιρό στην Καρδίτσα και φτάνει μέχρι το να χαρακτηρίζομαι Αθηναίος! Επαναλαμβάνω, άλλη δεν έχει υπάρξει ή τουλάχιστον δεν την γνωρίζω εγώ. Κατά συνέπεια ας μείνουμε σε αυτή. 



Να πω λοιπόν κατ' αρχάς ότι είναι αλήθεια. Όντως τα τελευταία (αρκετά) χρόνια δεν ζω μόνιμα στην Καρδίτσα. Έφυγα για να σπουδάσω, έκανα μεταπτυχιακά, υπηρέτησα την θητεία μου και δούλεψα κιόλας. Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα. Ένοχος λοιπόν. Κακώς ασχολούμαι με τα κοινά της Καρδίτσας. Αν κάποιος θεωρεί ότι έπρεπε να καθήσω στ' αυγά μου και να μην ασχοληθώ μπορώ να το σεβαστώ αλλά δεν συμφωνώ. Το “Αθηναίος” όμως δεν το δέχομαι επ' ουδενί. Δεν έχω τίποτα με τους Αθηναίους. Έχω πάρα πολλούς φίλους τους οποίους και εκτιμώ απεριόριστα, απλώς εγώ δεν είμαι Αθηναίος. Εδώ γεννήθηκα, εδώ ξεκίνησα το σχολείο και εδώ το τελείωσα. Στην πλατεία Παυσιλύπου είναι όλες οι παιδικές μου μνήμες και οι εφηβικές μου ανησυχίες. Εδώ ζει η οικογένειά μου και εδώ είναι το μόνο σπίτι που έχω στο όνομά μου (ένα καταπληκτικό διώροφο πλίθινο σπίτι που κληρονόμησα από τον παππού μου στον Κάμπο). Ακόμα και στο αυτοκίνητο που οδηγώ έχω καρδιτσιώτικες πινακίδες. Δεν επιτρέπω σε κανέναν λοιπόν να αμφισβητήσει την ταυτότητά μου. Με τα καλά μου και τα άσχημά μου, αλλά αυτός είμαι. 

Ας πάμε όμως και λίγο παρακάτω. Να δούμε σε τελική ανάλυση αν υπάρχουν άλλες πτυχές και άλλες οπτικές. 


Δεν θα σχολιάσω καν το αν κάποιος Καρδιτσιώτης (που ζει στην Αθήνα ή αλλού) είναι καλός για ψηφοφόρος αλλά κακός για υποψήφιος. Να πάμε κατευθείαν στην ουσία. Τι σημαίνει το ότι τα τελευταία χρόνια ζω μακριά; 

1. Δεν ξέρω την Καρδίτσα; Αν είναι αυτό προκαλώ τον οποιονδήποτε να με δοκιμάσει! 

2. Δεν γνωρίζω τα προβλήματα; Κι όμως. Γνωρίζω πολύ καλά τα προβλήματα όλου του Δήμου. Κι αν τυχόν υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζω εδώ είμαι να το μάθω. Άλλωστε ήδη έχω προσκαλέσει όλους τους συν-υποψηφίους δημάρχους σε δημόσια συζήτηση (debate). Γιατί δεν εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να με “ξεμπροστιάσουν”; Τι φοβούνται; Άρα δεν είναι αυτό. 

Άλλη πτυχή υπάρχει; Εγώ λέω πως υπάρχει και μάλιστα πάρα πολύ σημαντική. Το γεγονός ότι λείπω τα τελευταία χρόνια από την πόλη μου έχει μερικές, όχι φανερές, αλλά ιδιαιτέρως θετικές κατ' εμέ διαστάσεις. 

1. Όλα αυτά τα χρόνια που λείπω από την Καρδίτσα λείπω και από όλη αυτή την παθογένεια του συστήματος που διοικούσε, ενίοτε εξυπηρετώντας μικροσυμφέροντα κολλητών, πελατών, προμηθευτών και κουμπάρων. 

2. Δεν χρωστάω σε κανέναν. Με κανέναν δεν “τα πίναμε” και ένας κουμπάρος μου που είναι κι αυτός Καρδιτσιώτης (οι άλλοι είναι από αλλού) είναι εξαιρετικός παιδικός μου φίλος αλλά ζει εκτός Καρδίτσας και δεν προβλέπεται να επιστρέψει μέχρι να αποκτήσει η Καρδίτσα πολεμικό αεροδρόμιο...

3. Δεν έχω συνηθίσει και δεν έχω συμβιβαστεί με όλα τα κακώς κείμενα της Καρδίτσας ακριβώς διότι για πολύ καιρό δεν τα ζω σε καθημερινή βάση. Βλέπω κακώς κείμενα εκεί που πολλοί δεν βλέπουν γιατί πολύ απλά το μάτι μου δεν έχει συνηθίσει το μωσαϊκό των πεζοδρομίων στην Υψηλάντου, την Κουμουνδούρου ή τη Χαρίτου. Δεν έχω συνηθίσει την μαυρίλα των τεράστιων κενών τοίχων των πολυκατοικιών. Δεν έχω συνηθίσει την μεγάλη έλλειψη καθαριότητας στην Καρδίτσα και τα χωριά. Δεν έχω συνηθίσει, και πολύ περισσότερο δεν έχω συμβιβαστεί, με αυτήν την μιζέρια που η πολιτική τάξη έχει εμφυσήσει όλα αυτά τα χρόνια στην πόλη της Καρδίτσας. Ποτέ δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με την λέξη και την έννοια του “Καρδιστάν”! Όσοι το κάνουν ας αναρωτηθούν το γιατί. 

4. Έζησα σε άλλες πόλεις με άλλα χαρακτηριστικά. Ταξίδεψα αρκετά, γνώρισα νέες διαφορετικές αντιλήψεις, συνομίλησα και αντάλλαξα απόψεις με Έλληνες και ξένους αξιωματούχους και αποκόμισα πλουσιότατες εμπειρίες. Αυτές έχω σκοπό να αξιοποιήσω. 

5. Δεν γνωρίζω το τοπικό σύστημα εξουσίας. Και να ήθελα να το αναπαράγω δεν το γνωρίζω! Είμαι αποφασισμένος να κάνω αυτό που θεωρώ σωστό, αυτό που η συνείδησή μου μού επιβάλλει και ας έρθω σε σύγκρουση με όλο το κατεστημένο. Το μόνο που έχω ανάγκη είναι η κοινωνία. 

Όπως ίσως γνωρίζετε, είμαι ψυχολόγος στο επάγγελμα. Δεν χρειάζομαι μηχανήματα για να ασκήσω το επάγγελμά μου, παρά μόνο ένα τραπέζι και δυο καρέκλες. Δεν θα μου ήταν δύσκολο να ανοίξω ένα “ψευτογραφείο” και να “κοτσάρω” μια ταμπέλα με το όνομά μου (όπως πολλοί με συμβούλευαν) σε κεντρικό σημείο της πόλης να φαίνεται και να μην ξέρει κανείς που είμαι. Όμως πρώτον, παίρνω τη δουλειά μου πολύ σοβαρά και δεύτερον, έτσι θα ξεκινούσαμε άσχημα. Θα ξεκινούσαμε με ψέματα. Συνειδητά επέλεξα την συγκεκριμένη στάση από την αρχή και συνειδητά θα την τηρήσω μέχρι το τέλος. 

Λοιπόν; Που ακριβώς είναι τελικά το κακό; 

Ο Βενιζέλος Δήμαρχος (η σκύλευση μιας ευκαιρίας)

Το 2013 ο Μιχελάκης είχε, ως υπουργός εσωτερικών, να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο πρόβλημα. Την διαφαινόμενη παταγώδη αποτυχία των δημάρχων του. Λόγω του φόβου του (ας το κάνει βεβαιότητα) ότι δεν πρόκειται να εκλεγεί κανένας δήμαρχος της Νέας Δημοκρατίας και στην προσπάθειά του να ελιχθεί, κάνει μία εξαιρετικά δημοκρατική και προοδευτική πρόταση. Σκέφτεται έξυπνα και βρίσκει λύση: να αλλάξει ουσιαστικά ο τρόπος εκλογής των δημάρχων και των δημοτικών συμβούλων! Με το νέο τρόπο όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι θα έμπαιναν σε ένα ψηφοδέλτιο και όλοι οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι θα έμπαιναν μαζί σε άλλο. Οι περίπου 180 συνολικά υποψήφιοι σύμβουλοι που χρειαζόταν η κάθε παράταξη θα μειωνόταν στους περίπου 50 (για την Καρδίτσα) και στην ουσία θα έδινε το δικαίωμα στον πολίτη, επιτέλους, να ψηφίσει με χαρακτηριστικά προσωπικά και όχι κομματικά.

Θα μπορούσε δηλαδή να ψηφίσει τον υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο της αρεσκείας του είτε επειδή του είχε μια “υποχρέωση” είτε επειδή τον είχε ξάδερφο ή κουμπάρο είτε επειδή απλά τον θεωρούσε τον πιο ικανό, που είναι και το μόνο αντικειμενικά σωστό κριτήριο, αλλά δεν θα ήταν υποχρεωμένος να φορτωθεί ταυτόχρονα στην πλάτη και τον κάθε υποψήφιο δήμαρχο, όσο άχρηστος κι αν ήταν, αφού θα είχε την δυνατότητα να ψηφίσει ξεχωριστά αυτόν που θεωρούσε σωστό, ακόμα κι αν ήταν από άλλη παράταξη. Θα ήταν ίσως η μεγαλύτερη υπηρεσία που θα προσέφερε η Νέα Δημοκρατία στην χώρα. Η ιστορία θα είχε πιστώσει στον Σαμαρά ίσως την μόνη του πραγματική μεταρρύθμιση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβανόμενος το παιχνίδι που πάει να στήσει ο Μιχελάκης και προσπαθώντας να τον εμποδίσει, ώστε να χρεωθεί στο ακέραιο την αποτυχία των αυτοδιοικητικών εκλογών, μπαίνει στην πιο αναχρονιστική και παλαιοκομματική λογική που θα μπορούσε να έχει μπει. Επικρατεί στους κόλπους του μια πρόχειρη και φοβική αντίληψη και βγαίνει και καταγγέλλει την μεθόδευση Μιχελάκη. Βούτυρο στο ψωμί του. Τώρα είχε την δυνατότητα να κάνει ό,τι ήθελε. Ήθελε να το προχωρήσει; Το προχωρούσε και εμφανιζόταν ο πλέον Δημοκράτης. Δεν ήθελε να το προχωρήσει; Δεν το προχωρούσε και είχε εξασφαλίσει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα σιωπούσε όπως και έκανε (σ.σ. γι’ αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε πριν καταγγείλουμε...). Όμως ο Μιχελάκης, αν και εκ του πονηρού, είχε κάνει μία πολύ σωστή και ριζοσπαστική πρόταση. Να πετάξει τον κομματισμό (μιας και πια δεν τον συνέφερε) έξω από την τοπική αυτοδιοίκηση. Ήταν η ιδανική ευκαιρία.

Και τότε εμφανίζεται ο Βενιζέλος. Με την απύθμενη αλαζονεία που τον διακρίνει και την ακόρεστη δίψα για εξουσία, παίζει το παιχνίδι πρόστυχα και ιταμά! Βάζει βέτο στον πρωθυπουργό Σαμαρά να μην περάσει ο νόμος (πόσο τιποτένιος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, όταν το μόνο βέτο που βάζει, όταν όλη η χώρα φλέγεται, είναι το μικροκομματικό του συμφέρον!), διότι φοβάται κι αυτός (ας το κάνει βεβαιότητα και αυτός) ότι θα μείνει χωρίς κανέναν Δήμαρχο δικό του. Η ακόρεστη δίψα του για εξουσία όμως δεν τον αφήνει να δεχτεί την ήττα του. Αδιαφορεί για το καλό της πατρίδας άλλη μια φορά και αποσαθρώνει στην πράξη την μεγαλύτερη ευκαιρία να αποκομματικοποιηθεί η τοπική αυτοδιοίκηση. Ο ίδιος. Προσωπικά. Αυτός και η παρέα του. Απύθμενο θράσος σε συνδυασμό με αδυναμία σκέψης. Λύσσα για εξουσία και μόνο.

Έτσι ο πλέον αντιπαθής άνθρωπος στην ελληνική κοινωνία σήμερα, καταφέρνει να την καθηλώσει με τη βία και να την καταδικάσει να μην προχωρήσει ποτέ μόνο και μόνο για να βγάλει τους δικούς του και να βάψει τον χάρτη πράσινο την Κυριακή το βράδυ. Ο ετοιμοθάνατος που σκοτώνει το παιδί του ευεργέτη του για να τον εκδικηθεί λίγο πριν πεθάνει.

Στην Νέα Δημοκρατία όμως (σε αντίθεση με τον Βενιζέλο) σκέφτηκαν ξανά πονηρά αλλά και έξυπνα, κι έτσι βρέθηκε άλλη λύση που να χωράει και την απύθμενη δίψα για εξουσία του Βενιζέλου. Ήρθε ο Παπαμιμίκος ως γραμματέας και υπεύθυνος τοπικής αυτοδιοίκησης της Νέας Δημοκρατίας και είπε ότι επισήμως δεν θα δοθεί χρίσμα σε κανέναν. Άρα εκ του πονηρού σκεπτόμενοι πάλι, έξυπνα όμως, κάνουν μια νέα προσπάθεια αποκομματικοποίησης των αυτοδιοικητικών εκλογών α λα καρτ. Αν αποτύχουν οι Νεοδημοκράτες δήμαρχοι (που είναι δεδομένο), θα έχουν χάσει μόνοι τους. Αν μία στο εκατομμύριο κερδίσουν, τότε ο χάρτης θα βαφτεί την Κυριακή το βράδυ μπλε. Έξυπνο. Αφού όλοι ξέρουν ποιοι είναι οι Νεοδημοκράτες υποψήφιοι, όπως άλλωστε δεν έχει κανείς αμφιβολία και για το ποιος είναι  υποψήφιος του Βενιζέλου (δεν λέω του ΠΑΣΟΚ, γιατί αυτό δεν είναι ΠΑΣΟΚ...). Το μόνο πρόβλημα είναι όταν, όπως στην περίπτωση της Καρδίτσας, υπάρχει “αντάρτης” υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας. Σε αυτήν την περίπτωση η έλλειψη χρίσματος κινδυνεύει να αφήσει και τους δύο εκτός δεύτερου γύρου, αφού όσοι  ακόμα ψηφίζουν κομματικά, θα διασπαστούν και θα θέσουν εκτός μάχης και τους δύο. Η λύση όμως είναι απλή. Όχι ευχάριστη για την Νέα Δημοκρατία, αλλά απλή. Είπαμε. Θα φορτωθούν προσωπικά την αποτυχία τους και κυρίως ο αντάρτης. Θα θυσιαστούν δηλαδή και οι δύο για το καλό του κόμματος. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της άθλιας παρέμβασης Βενιζέλου.

Έτσι, η ελληνική κοινωνία έχασε μία μεγάλη ευκαιρία να ωριμάσει, απλά γιατί ο Βενιζέλος της έφαγε την μπουκιά από το πιάτο ασελγώντας πάνω της. Αν εμείς του επιτρέψουμε να του περάσει αυτό το ελεεινό και ρυπαρό παιχνίδι και στηρίξουμε τις επιλογές του, ε τότε καλά να πάθουμε! Θα έχουμε τον Βενιζέλο Δήμαρχο με το πρόσωπο κάποιου άλλου.

Στέφανος Κατσάρας

Ψυχολόγος MSc

Υπ. Δήμαρχος

“Καρδίτσα μας”