Όσοι
με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν υπήρξα ποτέ
ακραίος. Όλα τα πράγματα σε αυτή την ζωή
όμως έχουν ένα όριο.
Όταν
κάποιος αποχωρεί από μία διαπραγμάτευση,
είτε γιατί στριμώχτηκε, είτε γιατί δεν
πιστεύει ότι θα ευοδωθεί κάτι, είτε για
να πιέσει αφόρητα τον έτερο διαπραγματευόμενο,
σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει πια
διαπραγμάτευση.
Όταν
λοιπόν το ΔΝΤ συμπεριφέρεται ως κοινός
τραμπούκος, η απάντηση δεν μπορεί να
είναι άλλη. Όχι για κανέναν άλλο λόγο,
αλλά αν δεχτείς τον τραμπουκισμό μία
φορά θα τον δέχεσαι για πάντα.
Έχω,
λόγω επαγγέλματος, μελετήσει τον φόβο
σε βάθος. Με την αντιμετώπισή του
ασχολούμαι επαγγελματικά καθημερινά
επί δεκατρία χρόνια. Τον σπουδάζω είκοσι.
Αυτό για το οποίο δεν έχω καμία αμφιβολία
είναι ότι αν σκύψεις το κεφάλι, ο φόβος
σου θα σε καταπιεί. Όσο συμμορφώνεσαι
με τον φόβο τόσο σε νικάει. Ο μόνος τρόπος
να ξεφύγεις είναι να κοιτάξεις τον φόβο
στα μάτια και να τον αντιμετωπίσεις.
Και ό,τι γίνει...
Καμία
εμμονή και κανένα φετίχ δεν έχω ούτε
είχα με την Δραχμή. Προτιμούσα και
προτιμώ να έχω στην τσέπη μου ευρώ. Όχι
όμως έτσι. Αν ήταν με οποιοδήποτε κόστος
να έχω “ευρουλάκια”, τότε να γινόμουνα
και κλέφτης. Να έκανα και πιάτσα στην
Ομόνοια. Όχι λοιπόν ευρώ με κάθε κόστος!
Θα
μου πουν ορισμένοι ότι θα υποφέρουμε
με την Δραχμή. Κι εγώ πιστεύω ότι ο πρώτος
καιρός θα είναι εφιαλτικός. Πιστεύω
βαθειά όμως ότι για διάφορους λόγους
που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε,
σύντομα, ΑΝ γίνει σωστή διαχείριση της
νέας κατάστασης, θα μιλάμε για αναπτυξιακή
έκρηξη.
Ας
υποφέρω εγώ λοιπόν. Τις κόρες μου όμως
γιουσουφάκια των “εταίρων” για μια
ζωή δεν τις ξεπουλάω.
Γαία
πυρί μιχθήτω λοιπόν!
2 σχόλια:
Δεν μπορώ τις θεωρίες, τον πανικό και το χάος, άρα δεν θα μπορούσα να αντέξω τη συσσωρευμένη βλακεία-έλλειψη ψυχραιμίας που θα προκαλούσε μια αλλαγή νομίσματος, ειδικά στην Ελλάδα. Μπορεί να τρολάρουμε κάθε φορά που φανταζόμαστε πώς θα ήταν να γυρίσουμε στη δραχμή (βλέπε γιαγιάδες που μπουκάρουν σε σουπερμάρκετ και γκρεμίζουν τα πάντα στο διάβα τους), αλλά είναι τέτοια η υπακοή του πλήθους στην τηλεόραση και τον εκάστοτε σκοπό που εκείνη παίζει, που καμία ελληνική εκδήλωση τρόμου δεν θα μου έκανε εντύπωση.
Επίτρεψέ μου Στέφανε να εκφράσω μία απορία: Αν πάμε τελικά στην νέα δραχμή, θα ήμαστε υποχρεωμένοι να τυπώσουμε πάνω της και σύγχρονους ήρωες;
Όχι γιατί αν είναι έτσι, την κάτσαμε....Δεν έχουμε.
Αγαπητέ Παύλο, συμφωνώ στις ανησυχίες σου. Είναι και δικές μου. Δυστυχώς όμως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ χωρίς παρατράγουδα. Αν τα φοβηθείς απλά θα σε γονατίσουν. Προτιμώ λοιπόν την κατάσταση αυτή που περιγράφεις για λίγο παρά αυτή που ζούμε για πάντα.
Δημοσίευση σχολίου