Μια μεγάλη νύχτα ξημέρωσε για τον τόπο

άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Νέος Αγών" της Καρδίτσας (16/2/2012)

Με την ψήφιση του νέου μνημονίου τη νύχτα της 12^ης Φεβρουαρίου 2012 από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, την κα Μπακογιάννη και τους δύο βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ, η χώρα εισέρχεται σε μία μακρά σκοτεινή περίοδο διάρκειας το λιγότερο μίας δεκαετίας. Με βίαιο όσο και οργανωμένο τρόπο μία αναπτυγμένη χώρα μέλος της Ε.Ε. όπως η Ελλάδα κατατάσσεται στις αναπτυσσόμενες και αυτό συμβαίνει για πρώτη (αλλά πιθανότατα όχι για τελευταία) φορά στη σύγχρονη ιστορία.

Οι αιτίες πολλές και ιστορικές αλλά και ακόμα περισσότερες σύγχρονες οι οποίες μάλιστα φέρουν και ονοματεπώνυμα. Για αυτές τις τελευταίες θα πρέπει να αποφανθεί κάποια στιγμή (όταν η χώρα επανέλθει στην ομαλότητα) η δικαιοσύνη με ειδικά δικαστήρια. Όταν ένας ολόκληρος λαός καταδικάζεται χωρίς καν να ερωτηθεί, σε απόλυτη εξαθλίωση στη χειρότερη περίπτωση, και σε μεγάλες οικονομικές και κυρίως κοινωνικές δυσκολίες στην καλύτερη, δεν μπορεί να μην καταλογίζονται ευθύνες.

Ιστορικά, το φίδι το εκτρέφαμε στον κόρφο μας για πολλές δεκαετίες. Όχι για τριανταπέντε ή σαράντα χρόνια που ακούγεται τελευταία αλλά από συστάσεως του νέου Ελληνικού κράτους. Ο τρόπος μετάβασης από την τουρκοκρατία στην ανεξαρτησία καθώς και κυρίως η μεταβίβαση της εξουσίας από την Οθωμανική αυτοκρατορία στους νέους ηγέτες του τότε νέου Ελληνικού κράτους εμπεριείχαν τον ολέθριο κίνδυνο που σήμερα είναι πια πραγματικότητα. Η εξουσία που επί τουρκοκρατίας είχαν στην πράξη οι Κοτζαμπάσηδες εξυπηρετώντας κυρίως προσωπικά τους συμφέροντα μεταβιβάστηκε κατά την δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους πάλι στους ίδιους ανθρώπους που συνέχισαν κατά βάση να εξυπηρετούν τα ίδια προσωπικά τους συμφέροντα και φυσικά με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος ρουσφετιών που έφερναν ψήφους και ψήφων που έφερναν ρουσφέτια. Ο φαύλος αυτός κύκλος ας μην γελιόμαστε, έφτασε με μικρές παραλλαγές ως τις μέρες μας. Φυσικά από όλη αυτή τη διαδικασία του ρουσφετιού δεν έβγαινε κερδισμένος ο πολίτης που κατάφερνε εν τέλει με πλάγιο τρόπο να κερδίσει αυτό που ούτως ή άλλως θα έπρεπε να του παρέχει ένα σοβαρό κράτος (π.χ. το δικαίωμα στην εργασία) αλλά οι Κοτζαμπάσηδες, παλαιοί και σύγχρονοι. Οι οικογενειοκρατία που ευδοκιμεί στη χώρα εδώ και αιώνες πια, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Σημειωτέον δε, ότι η οικογενειοκρατία δεν βρίσκεται μόνο στην κορυφή του πολιτικού συστήματος (Παπανδρέου, Καραμανλής, Μητσοτάκης κ.λπ) αλλά και σε κατώτερο όπως οικογένειες βουλευτών στο κέντρο και κυρίως στην περιφέρεια. Ο νομός Καρδίτσας φυσικά δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα αυτόν.

Βασικό συστατικό κάθε σοβαρού κράτους και απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξής του είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους (των πολιτικών δηλαδή κατά κύριο λόγο) και πολίτη. Αυτό ακριβώς είναι που χάθηκε από την Ελλάδα, λίγο πολύ με τη διαδικασία που περιγράφηκε πιο πάνω. Όμως η απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αυτή αρχή της εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολίτη συνεχίζει να είναι το απαραίτητο δομικό στοιχείο κάθε σοβαρού κράτους. Και αυτό για την Ελλάδα δεν είναι ακόμα και σήμερα δεδομένο αλλά ζητούμενο.

Σε αυτή τη μεγάλη νύχτα που ξημέρωσε για τη χώρα αλλά και για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, το πρώτο που πρέπει να αλλάξει είναι αυτό. Η δημιουργία (θα έλεγα η αποκατάσταση αλλά δεν υπήρξε ποτέ) εμπιστοσύνης ανάμεσα σε αυτό που ορίζεται ως κράτος και τον απλό πολίτη. Σίγουρα υπάρχει έντονος ο κίνδυνος διάφοροι πολιτικάντηδες εκμεταλλευόμενοι τη δεινή θέση στην οποία εισέρχεται ο πολίτης, να προσπαθήσουν ξανά τάζοντας και πληρώνοντας, άμεσα ή έμμεσα, να εισχωρήσουν στα πιο ταπεινά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, την ανάγκη προσωπικής επιβίωσης και ίσως και προσωπικής ευημερίας έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, προκειμένου φυσικά να επωφεληθούν για ακόμη μια φορά οι ίδιοι. Όμως τώρα δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε. Ότι δήθεν το έκανε για τα παιδιά του. Γιατί ακριβώς από αυτά τα παιδιά, τα δικά του και του γείτονα (όμως και για τον γείτονα, τα παιδιά τα δικά μας είναι τα παιδιά του γείτονα!) είναι που στερεί το μέλλον με τον πιο πρόστυχο και ελεεινό τρόπο.

Η εμπιστοσύνη λοιπόν, ανάμεσα στον ενημερωμένο και συμμέτοχο πολίτη, και τονίζω τον συμμέτοχο πολίτη (ο άλλος που αρνείται να συμμετέχει, αρνείται ακόμα και να ψηφίσει, λες και ζει μόνος του σ’ αυτόν τον κόσμο, ας βρει την άκρη μόνος του αν μπορεί) είναι το πρώτο και βασικό στοιχείο που θα πρέπει να οικοδομηθεί σε αυτή τη νέα δύσκολη εποχή που με την ψήφο των νέων Κοτζαμπάσηδων ξεκίνησε για τη χώρα.

Η κοινωνία όμως έχει ανάγκη αυτό το στοιχείο που θα της επιτρέψει να κάνει όλες εκείνες τις άκρως απαραίτητες αλλαγές με σκοπό να δημιουργηθεί ένα κράτος με μέριμνα για τον αδύναμο, ένα κράτος με ευκαιρίες για δημιουργία, φιλικό και σύμμαχο του πολίτη είτε αυτός είναι άνεργος είτε επιχειρηματίας. Αυτό το κράτος που θα νοιάζεται για τον πολίτη του όσο και ο πολίτης για το κράτος του. Αυτό το κράτος που θα κάνει μεταρρυθμίσεις με σοβαρότητα και σύνεση και σε συνεργασία με τον πολίτη για τον πολίτη. Αυτό το κράτος που θα συγχωρεί το λάθος, θα τιμωρεί την παρανομία και θα βοηθάει τη δημιουργία και την κοινή προκοπή. Αυτό το κράτος που θα κάνει τις όποιες αλλαγές στην παιδεία ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο και όχι από το Πανεπιστήμιο. Το κράτος που τα παιδιά του υπουργού παιδείας θα πηγαίνουν στο ίδιο δημόσιο σχολείο με αυτά του αγρότη γιατί αυτό θα είναι το καλύτερο, και ο υπουργός υγείας θα επιλέγει (και θα υποχρεούται) να νοσηλευτεί στο ίδιο δημόσιο νοσοκομείο με τον εργάτη.

Αυτό το κράτος μπορεί σήμερα να φαντάζει ουτοπία για τη χώρα αλλά ας  μην κοροϊδευόμαστε, σε πολλά κράτη του ανεπτυγμένου κόσμου ισχύει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Δεν ισχύει βεβαίως στα υποανάπτυκτα ή αναπτυσσόμενα κράτη της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της πρώην Ανατολικής Ευρώπης που με την ψήφο τους επέλεξαν να μας εντάξουν οι σύγχρονοι Κοτζαμπάσηδες.

Τα ψέματα τελείωσαν. Το μέλλον είναι εδώ και εμείς με την προσωπική μας επανάσταση, την αλλαγή της νοοτροπίας μας και εν τέλει και με την ψήφο μας, μπορούμε είτε να το φέρουμε πιο κοντά στην πραγματικότητα είτε να το απομακρύνουμε κι άλλο. Εμείς επιλέγουμε πια, είτε παρακαλώντας και γλύφοντας για μια θεσούλα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, είτε απαιτώντας την αξιοπρέπειά μας. Το δίλημμα είναι μεγάλο και συχνά απαιτεί προσωπική εσωτερική μάχη και πόνο αλλά για μια φορά επιτέλους ας κοιτάξουμε με σοβαρότητα τα παιδιά μας κι ας σταματήσουμε να παιδιαρίσουμε εμείς οι ίδιοι.